روزنامه سعودی عکاظ امروز، شنبه با انتشار مطلبی مدعی شد نیروهای امنیتی مبارزه با تروریسم عربستان 39 جاسوس را شناسایی کردند که از این تعداد 37 نفر از آنها دارای ملیت عربستانی و دو نفر از آنها ملیت های ایرانی و افغانی دارند.
این روزنامه در ادامه ادعاهای بی اساس خود نوشت: این نیروها که در راستای تلاش ایران برای بی ثبات کردن امنیت عربستان فعالیت می کردند، از 4 سال گذشته به مرور شناسایی و بازداشت شدند.
عکاظ مدعی شد این نیروها تلاش داشتهاند چندین عملیات تروریستی را داخل عربستان با انجام اقدامات انتحاری و ترور نیروهای امنیتی به انجام برسانند.
همچنین در جلسه محاکمه دیگری که روز پنجشنبه در دادگاه کیفری عربستان برای 5 نفر از 39 متهم جاسوسی برای ایران برگزار شد، ادعا شد تهران تلاش داشته در استان قطیف فتنه انگیزی کند و افکار عمومی را علیه دولت بشوراند.
عکاظ در ادامه ادعاهای سخیف خود اعلام کرد این جاسوسان دست داشتن مقامات ایران را در حمایت از این اقدامات تأیید کرده اند. همچنین دادستان کل عربستان دو نفر از بازداشت شدگان را به همکاری با حزب الله لبنان متهم کرده است.
ادعاهای واهی عربستان و برخی کشورهای عربی حاشیه خلیج فارس علیه مقامات ایرانی در حالی مطرح می شود که مسئولان کشورمان همواره تأکید کرده اند در امور داخلی کشورهای دیگر هیچ گونه دخالتی ندارند.
«دعا» از جمله رفتارهای زیبایی است که اهلبیت(ع) آن را به ما آموختند و حتی میتوان از آن با تعبیر سلاح مومن نام برد که در بسیاری اوقات با دعا کردن ـ با توجه و اخلاص ـ به سرعت بسیاری از ناجوریها و معضلات پس زده میشود و گشایشهایی نیز ایجاد میشود.
یکی از مسائلی که در این باره وجود دارد این است که خیلیها میگویند خداوند خواسته و نیازهای ما بندگان را میداند، آیا باز هم باید حوائجمان را مطرح کنیم؟
امام صادق(ع) در حدیث در اهمیت این موضوع که گرچه خداوند حاجتهای بندگانش را میداند، اما بهتر است بنده حوائج خود را به محضر الهی عرضه کند، میفرماید:
عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ (ع) قَالَ: «إِنَّ اللَّهَ تَبَارَکَ وَ تَعَالَى یَعْلَمُ مَا یُرِیدُ الْعَبْدُ إِذَا دَعَاهُ وَ لَکِنَّهُ یُحِبُّ أَنْ تُبَثَّ إِلَیْهِ الْحَوَائِجُ فَإِذَا دَعَوْتَ فَسَمِّ حَاجَتَک»
خداوند متعال حاجت بنده خود را پیش از دعا می داند، اما دوست دارد حاجتها با جزئیات به او گفته شود، پس هنگام دعا، حاجت خود را نام ببر.
امام خمینی (ره) در سخنرانی اول فروردین سال ۶۲ در جمع مسئولان نظام جمهوری اسلامی درباره لزوم توجه مسئولان به ساده زیستی گفت: دولت ما یک دولت کاخنشین نیست. آن روزی که دولت ما توجه به کاخ پیدا کرد، آن روز است که باید ما فاتحه دولت و ملت را بخوانیم. آن روزی که رئیس جمهور ما خدای نخواسته، از آن خوی کوخنشینی بیرون برود و به کاخنشینی توجه بکند، آن روز است که انحطاط برای خود و برای کسانی که با او تماس دارند پیدا میشود. آن روزی که مجلسیان خوی کاخنشینی پیدا کنند خدای نخواسته، و از این خوی ارزنده کوخنشینی بیرون بروند، آن روز است که ما برای این کشور باید فاتحه بخوانیم.